Aangezien ik de koffie echt hard nodig had loop ik op de belachelijk warme vrijdag naar de Bijenkorf waar het behalve heel rustig ook heel koel is. Beneden in de hal is een hoekje ingericht voor wat op internet al ‘de Nespresso mafia’ wordt genoemd.

Daar aangekomen word ik snel en uitermate vriendelijk geholpen. En krijg ik echt het idee dat ik zojuist een fantastisch product heb gekocht. Blij worden van koffie en een koffiezetapparaat. Dat had ik nou nooit gedacht.

Misschien moet ik er een verzameling van maken: zogenaamd hippe drankjes met LoFi camera’s en een Nederlandse uitspraak eronder.

Toch knap, na het plastieke fietszadeltje van de Rabobank en de flyer van iets (weet niet meer wat precies) hangt er dit keer een kaartje aan mijn fiets. Betaalbaar sporten voor maar €15,- per maand. Waar is de nee-nee sticker voor mijn fiets?

In de kerstvakantie nog met Marianne naar Antwerpen geweest. En behalve frietjes en wafels eten zelfs nog iets cultureels gedaan: kunstkamers in t Rubenshuis bekeken. Ik wist überhaupt niet dat t bestond. Maar bijzonder is het wel.

Meer van de tentoonstelling hier.

Dit artikel gaat over de NS. En ik laat het woord vertraging maar één keer vallen. En dat was dus in de vorige zin.

De NS is met een grootschalige promotiecampagne gestart om duidelijk te maken dat je om op tijd te komen best de trein kan nemen. Een nogal gewaagde strategie. Als doorgewinterde treinreiziger weet ik dat het er allemaal niet zo rooskleurig uit ziet als de reclame doet geloven. Zeker niet in de spits. Bij de NS heb je een gerede kans dat een trein te laat of helemaal niet komt opdagen. De communicatie hierover is overigens een behoorlijk stuk verslechterd. Zo heb je de kans dat je wel allerlei zaken hoort over de stoptrein richting Veenendaal de Klomp op spoor 18a maar niets over de intercity naar Amsterdam Centraal waarvan ik toch mag hopen dat er meer mensen in geïnteresseerd zijn. In- en uitstappen is overigens een tamelijk hachelijke zaak geworden. Waar je in de commercial nog mensen in hun eentje uit de trein ziet stappen (glimlach!) is de praktijk vaak weerbarsitger. Zo snel mogelijk uit de trein gedrukt worden door menigte achter je die wil opschieten en vervolgens in een smalle tunnel van wachtenden buiten naar buiten. Mocht je aan de late kant naar buiten willen: helaas. Een stroom mensen komt je vaak al tegemoet.

Op het perron is het helaas vaak al niet veel beter. Veel mensen, nog meer mensen en mensen die zich verdringen voor de roltrap. die in het slechtste geval (en dat is best vaak) niet aan staan. Gevolg: lange rijen voor je uberhaupt het perron af kan. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd als er brand uitbreekt met zoveel mensen op te weinig ruimte. En geen functionerende roltrappen.