Auteur: Blauw

Hoe een blind persoon glas weggooit

Kijk, wees ik mijn zoontje. Je hebt hier een letter, de W van wit. Daarmee kan een blind iemand zien dat het witte glas in de linkerbak moet.

Maar hoe weet die persoon dan dat hij wit glas in handen heeft? Vroeg mijn zoon.

Dat wist ik zelf ook niet.

2 – Rutte IV

Dat Mark Rutte al aan zijn vierde termijn als minister president starte was afgelopen week nog wel het meest in het oog springend. Want makkelijk waren die vier kabinetten toch niet en de problemen waar ze – soms – over stuikelden al helemaal niet.

Ik vind het nog wel het meest verwonderlijk dat een rechts kabinet zo lang zo veel steun krijgt, terwijl er grote verontwaardiging is over typisch rechtse aanpak: huizencrisis, gezondheidszorg, klimaat etc. etc.

Volkskrant columnist Sander Schimmelpennick verwoorde het op Twitter zo:

Ik heb me er altijd over verbaasd dat het geen enkele linkse partij lukt om met een geloofwaardig en sympathiek verhaal stemmen te winnen. En daarom zitten we nu dus weer met een incarnatie van Rutte. Het is een beetje een Marvel franchise: we hebben alle superhelden wel gezien maar er moeten voor de ijdelheid van de filmbazen nog 3 films gemaakt worden. Hopelijk komt Rutte niet zo ver.

1 – wie schrijft, blijft

Een paar jaar geleden deed ik op dit blog een experiment om 100 artikelen te schrijven. Dit lukte toen met handen en wurgen.

Dit jaar doe ik een nieuwe poging, om ongeveer dezelfde reden. Ik vind het leuk om iets te documenteren over mijn eigen leven, wat me bezig houd en wat voor zaken ik tegen kom op het web.

Verwacht dus weer 100 stukjes van sterk wisselende kwaliteit die desondanks uit een goed hart zijn 😉

Teskey Brothers

Als je van je fiets valt

Gisteren viel ik van m’n fiets. Mijn zoon zat achterop. Na mijn val keek ik snel hoe hij er aan toe was. Behalve geschrokken had ie niets en zelf was ik op een schaafplek op m’n linkerknie ook niet gewond.

Zo’n valpartij (er reed een jongetje tegen ons achterwiel) doet je eventjes beseffen dat je behoorlijk kwetsbaar bent op twee dunne bandjes. De schrik zit er de rest van de dag nog best in.

Mijn woonplaats Groningen is een uitstekende plek om de fiets te nemen, in een radius van ongeveer 2,7 kilometer is werkelijk alles te bereiken en is de fiets veruit de snelste methode, afgezien van wat deelscooters die het stadsbeeld nu (waarschijnlijk tijdelijk) vervuilen.

Ik had ooit een Amerikaanse vriend te logeren in Utrecht, en hij vroeg zich af hoe iedereen zo probleemloos kon fietsen in zulke drukte. Dat deed hij terwijl ie achter op mijn fiets op de bagagedrager zat, iets dat ie vanzelfsprekend ook nog nooit had gedaan.

Die vraag houdt me nog steeds wel bezig, bijvoorbeeld op drukke kruispunten waar veel fietsers tegelijkertijd oversteken.

Ik zie daar ook veel buitenlandse studenten oversteken. Zij hebben het beduidend moeilijker om goed te integreren in de fiets-mores van de stad.

Een aantal observaties hoe we dit doen:

  • Doorfietsen. Ik was eens in Carmel, een schattig plaatsje langs de Route 1 in Amerika waar ik door werkelijk iedere automobilist op ieder kruispunt ruimschots werd voorgelaten. Hoewel dit heel fijn en aardig klinkt is het ook nogal vreemd want je leert hierdoor de regels eigenlijk ook niet, en je kunt alsnog niet echt doorrijden want je kunt er ook niet op vertrouwen dat je dan van iedereen voorrang krijgt. In de Nederlandse fietscultuur is echter de regel dat je zelf doorfietst, en alleen in uiterste nood stopt of zelfs hard remt. Hierdoor blijven mensen bewegen, ook in drukke situaties. Je krijgt hierdoor minder botsingen met fietsers die wel doorfietsen.
  • Op onoverzichtelijke kruispunten waar fietsers elkaar kruisen (en dus potentieel de grootste kansen hebben om elkaar te raken) kijken mensen ver vooruit, en zoeken ze bewust of onbewust al een pad dat ze gaan nemen. Ze fietsen vervolgens zelfverzekerd over deze uitgekiende baan. Over eventuele tegenliggers wordt nagedacht om hier ofwel voor, ofwel achterlangs te kruisen.
  • Met oogcontact kan worden bekeken wat de intentie is van andere fietsers. Fietsers kijken altijd de kant op waar ze heen willen. Door de kijkers kunnen ook de minder-kijkers worden ontlast want deze kunnen probleemsloos verder fietsen: ze worden gecompenseerd door de mensen die wel goed opletten.
  • Fietscultuur: omdat we al van jongs af aan leren fietsen hebben we ingebakken dat fietsen niet gevaarlijk is. Helmen zijn hier dan ook eerder uitzondering dan regel en men is niet bang om te vallen. De perceptie is ook dat je niet zomaar kunt vallen.

De Web3 hype en wat ik daar tot nu toe over weet

Ergens in mijn bubbel op Twitter kwam ik er achter dat er zoiets bestaat als Web3.

Dit is wat ik er nu van weet.

Web 1 was eigenlijk het eerste internet. Het internet dat allemaal nog vrij statisch was, met wat pagina’s, protocollen en open. Het was het begin van een fantastisch decennium, daar ergens in de jaren ’90.

Toen dat vrije Internet massale adoptie kreeg rond de 2000’s bleek dat je ook geld kon verdienen online. We belanden in Web 2.0. De bandbreedte nam toe, en rond de jaren 00 hadden we een heuse Dotcom bubble. Enthousiaste investeerders mikten er op dat het Internet een dominante wereldwijde kracht zou worden. Ze hadden gelijk, maar het momentum was net iets te vroeg.

Nu, rond 2021 is het Internet een ronduit grimmige plek geworden met cookie-trackers, agressieve advertenties, spam, betaalmuren en een aantal grote (grotendeels Amerikaanse) spelers die het openbare Internet in z’n greep houden: Google, Facebook, Apple en in Amerika Amazon.

Ook is er een opkomst van blockchain toepassingen, waarvan Bitcoin natuurlijk veruit de bekendste is. Bitcoin – en ook andere cryptocurrencies – worden niet op 1 centrale plek beheerd, en bestaat alleen uit een enorme berg ‘nodes’ die elkaars werk in de gaten houden. Bovenop deze technologie worden nu in rap tempo nieuwe toepassingen gebouwd, waarvan de NFT’s (non-fungible tokens) de bekendste zijn. Feitelijk gezien zijn dit nu nog virtuele postzegels: je kunt digitale kunst verzamelen waarvan het eigendomsrecht in de blockchain wordt opgeslagen. Je kunt de regels van dit eigendomsrecht vastleggen volgens bepaalde spelregels.

Mijn Twitter bubbel denkt dat dit heel revolutionair is, en dat we het einde van dit ‘open en anarchistische’ web nog lang niet hebben gezien. Zij noemen dit Web3. En wij wachten af.

Ik herken Nederland bijna niet meer, wat is er toch gebeurd?

Het duurde in januari nog verdomd lang voordat Mark Rutte moest toegeven dat de schandalige gebeurtenissen bij de Belastingdienst en de daaropvolgende 20.000 (!) slachtoffers onder zijn verantwoordelijkheid ruim voldoende waren om het kabinet te laten vallen. Hij deed dit bovendien op een strategisch gunstig moment, namelijk vlak voor verkiezingen die hij zeer waarschijnlijk wel weer ging winnen.

Er waren wel eens kabinetten om minder grote schandalen gevallen, zelfs onder Rutte.

De verkiezingen werden vervolgens door niemand gewonnen. Enige verliezer was de kiezer die ondanks alle corona maatregelen was komen opdagen.

Bij de VVD was er niet zoveel aan de hand, er bleken genoeg VVD-ers die zich het lot van een halfgevulde Johan Cruyff Arena niet zoveel kon schelen.

Bij D66 was het tijd voor nieuw leiderschap, althans volgens de campagneposter. De eerste foto van de winst bleek echter via een slimme embedded journalist tot stand gekomen.

Dan waren er nog wat rechtse partijen die zomaar wat zetels hadden en zich daarop ook direct afsplitsten. Zoals dat met domrechts traditie is.

En dan de formatie. Het bleek dat nieuw leiderschap zoveel transparantie in zich had dat er aantekeningen verschenen over de gesprekken. Eén ding kwam daarin voorbij: Omtzigt nieuwe functie. Dit leidde weer wekenlang tot nieuwe ophef met als hoogtepunt Rutte die doodleuk beweerde dat ie daar geen herrinering aan had. Hij bleek er mee weg te komen. Ook dat is nieuw leiderschap.

Al deze zaken speelden alweer maanden geleden, maar intussen is er bar weinig gebeurd. Onder Mariette Hamer zijn er eens wat nieuwe gesprekken geweest en nu lijkt het erop dat Groen Links en PVDA zich definitief willen opheffen door mee te gaan doen aan een kabinet dat gek genoeg nog steeds de VVD en het CDA bevat.

Intussen waren er ook wat nieuwe schandaaltjes opgedoken: Siewert van Lienden bleek zich voor €9 miljoen euro te hebben verrijkt door via politieke connecties zich bij het ministerie te profileren als ‘om niks’ weldoener.

Ondertussen was het demissionair kabinet ook druk bezig met de aanpak van echte problemen. Bijvoorbeeld door de hele culturele sector nog eens een zomer op slot te gooien. Er blijkt niet echt een lobbygroep in Den Haag te zijn voor arme artietsen. Wel voor sport. De voetbalclubs mochten open en ook het Formule 1 circus kon uiteraard doorgaan. Dat daar ergens een Prins met uitgesproken bril tussen loopt zal zeker hebben geholpen.

Verrijking van vriendjes. Schaamteloos door-regeren terwijl je alleen nog op de winkel mag passen. Geen enkele haast maken met de vorming van een coalitie. Echte (klimaat) problemen dan weer selectief links laten liggen. Het heeft er alle schijn van dat we helemaal niet meer in een gezonde democratie zitten.

FIRE: fondsen kopen of juist zelf aandelen uitkiezen. Dit is wat ik heb gedaan

Een flink aantal maanden geleden begon ik me te interesseren voor de FIRE movement. Dit is een beweging die zich inzet in het passief groeien van vermogen, en je eigen flexibiliteit om geld niet als kapitalistische motor te zien, maar als manier om je leven zo vorm te geven dat de rol van geld minder belangrijk word in je leven.

Meer lezen

Clubhouse – de meest vergankelijke social media hype van dit moment

Social media ‘influencers’ starten met Clubhouse. De meeste mensen haken eigenlijk vrij snel weer af. En de mensen die je over houdt doen ongeveer dit.