Categorie: Geen categorie

Nieuwe smartphone

Kijkend naar de Youtube serie van Marquez Brownlee over alle Google Phone’s (hier) moest ik denken aan alle smartphones die ik ooit heb gehad, en hoe lang. Na enig nadenken kwam ik tot deze lijst:

iPhone3Gs
Galaxy Nexus
Nexus4
OnePlus One
Oneplus 3
Oneplus 5
OnePlus 7 pro

En dan nu dus de OnePlus Nord 2T 5G.

Er komt zo’n moment in tijd dat je je realiseert dat je een nieuwe telefoon moet. Meestal begint dat bij mij wanneer ik merk dat ik erg vaak moet opladen maar soms ook wanneer je merkt dat de foto’s die je maakt lelijk zijn, of er gewoon veel betere telefoons op de markt zijn gekomen.

Omdat het ‘verval’ van smartphones niet heel snel gaat vergroei je er ook een beetje mee. Dus je raakt er aan gewend dat je telefoon soms wel 2 keer per dag moet bijladen, of je ziet die enorme kras niet meer. Na 3 jaar met de OnePlus 7 was het de hoogste tijd om afscheid te nemen van dat toestel, maar ik ben nog steeds behoorlijk tevreden dat ik zo lang heb vol weten te houden. Nu je echter een nieuwe hebt realiseer je je ook meteen hoeveel fijner het leven had kunnen zijn.

Ferryshur

Gezien de influx aan beroerd geacteerde reclame vroeg ik me af: is dit nou express zo tenenkrommend slecht?

Case: twee mensen komen bij een vrouw op bezoek die een beveiligingssysteem heeft geïnstalleerd. De man die op bezoek komt vraagt hier beleefd naar en krijgt van de vrouw des huizes een korte uitleg. Daarop zegt de man tegen zijn eigen vrouw: nou, misschien moeten wij dit systeem dan ook maar eens overwegen.

Op een toon waarop geen enkel normaal mens een conversatie zou voeren, vooral niet in de context van op bezoek gaan.

Ook is er een matrassenverkoper met een verschrikkelijk script dat in z’n geheel niet naturel voelt.

Ik vraag me toch af hoe dat werkt: het reclamebureau schrijft een script uit, en doet de video productie. Er worden wat acteurs ingevlogen om alles te doen. En dan?

Is dit een bewuste tactiek? Is het goedkope productie? Kopen mensen meer als ze zien dat iets volledig nep is? Is het gunstig om mensen te ergeren? Zodat ze blogs zoals deze gaan schrijven? Allemaal vragen.

2 – Rutte IV

Dat Mark Rutte al aan zijn vierde termijn als minister president starte was afgelopen week nog wel het meest in het oog springend. Want makkelijk waren die vier kabinetten toch niet en de problemen waar ze – soms – over stuikelden al helemaal niet.

Ik vind het nog wel het meest verwonderlijk dat een rechts kabinet zo lang zo veel steun krijgt, terwijl er grote verontwaardiging is over typisch rechtse aanpak: huizencrisis, gezondheidszorg, klimaat etc. etc.

Volkskrant columnist Sander Schimmelpennick verwoorde het op Twitter zo:

Ik heb me er altijd over verbaasd dat het geen enkele linkse partij lukt om met een geloofwaardig en sympathiek verhaal stemmen te winnen. En daarom zitten we nu dus weer met een incarnatie van Rutte. Het is een beetje een Marvel franchise: we hebben alle superhelden wel gezien maar er moeten voor de ijdelheid van de filmbazen nog 3 films gemaakt worden. Hopelijk komt Rutte niet zo ver.

1 – wie schrijft, blijft

Een paar jaar geleden deed ik op dit blog een experiment om 100 artikelen te schrijven. Dit lukte toen met handen en wurgen.

Dit jaar doe ik een nieuwe poging, om ongeveer dezelfde reden. Ik vind het leuk om iets te documenteren over mijn eigen leven, wat me bezig houd en wat voor zaken ik tegen kom op het web.

Verwacht dus weer 100 stukjes van sterk wisselende kwaliteit die desondanks uit een goed hart zijn 😉

Ergens in The Big Short (geniale film over de financiële crisis uit 2007, ga deze kijken als je dat nog niet hebt gedaan) zit een scene van Ben Rickert (gespeeld door Brad Pitt) die als ex-bankier extreem paranoia is geworden over eigenlijk alles. In de scène wordt hij opgehaald van het vliegveld. We zien hem op de roltrap omlaag, en op de andere roltrap staat een Aziatische man met wit mondkapje op. Rickert zelf draagt er ook eentje.

De regisseur gebruikt dit beeld natuurlijk om aan te geven hoe wantrouwen er precies uit – kan – zien maar het beeld van mensen met mondkapjes is in 2020 heel anders. Ik had eerlijk gezegd niet zo zien aankomen dat er een tijd zou zijn dat we in supermarkten massaal allemaal een mondkapje op zouden moeten. Maar dat is nu wel de realiteit.

Om te zien hoe vreemd dit concept eigenlijk is hoef je dus alleen kort naar een film te kijken die dit zo zijdelings laat zien: uit de tijd dat mondkapjes nog zeer zeldzaam waren en de dragers ervan vooral als paranoïde werden gezien.

Review – the Queen’s gambit

Na het verschijnen van the Queen’s gambit (een specifieke opening tijdens schaken) op Netflix maken we kennis met Beth Harmon. Beth lijkt een nogal autobiografisch tintje te hebben maar dit is niet het geval: the Queen’s gambit is gebaseerd op een boek. In aflevering 1 zien we Beth als klein meisje in een kindertehuis, en de serie wekt vanaf het begin nogal de indruk dat het allemaal vrij dramatisch wordt, maar gek genoeg blijft het gedurende alle hoofdstukken best luchtig.

En dat maakt de serie ook goed. Het is niet perse nodig om iets te weten van schaken – want zoveel schaken zit er ook weer niet in – maar het is een interessant verhaal in een prachtige setting middenin de jaren ‘60 en later ‘70 in de suburbs van Amerika.

De serie kijkt – op wat irritante karakters later in de serie – lekker weg en daarom merk je eigenlijk nauwelijks dat de afleveringen bijna een uur duren, wat ik normaliter nogal aan de lange kant vind voor een serie.

Beslommeringen over corona, op het schoolplein

De directeur van onze basisschool stuurt met enige regelmaat updates rondom de coronasituatie via de daarvoor bestemde school-app.

Daarover gaat het in alle eerlijkheid over de beslommeringen in deze onzekere tijden. Geheel in stijl van een progressieve openbare basisschool is de directeur een gepassioneerd voorvechter van radicale transparantie. Bijvoorbeeld over de onzekere tijden, de ambtelijke molen en de flexibiliteit die dit van personeel, ouders en kinderen vraagt.

In de praktijk vragen al deze maatregelen vooral geduld. Om exact 14.30 staan we als brave ouders van drie klassen groep 2 netjes buiten de poort te wachten op ons kroost. Iedereen probeert 1,5 meter afstand te houden. Soms lukt dat, en soms niet. Niemand draagt een mondkapje. De sfeer wanneer de kinderen naar buiten lopen is uitgelaten. Corona lijkt soms wel even heel ver weg.

Hoe Roglic op de streep struikelde

Op één dag na leek de Sloveen Primoz Roglic de tour in de pocket te hebben. In het geel, met een afsluitende tijdrit. 57 seconde verschil, dat moest wel goed kunnen komen. Maar dat kwam dus niet goed want hij werd met bijna 2 minuten geklopt. Geen tourwinst, geen bloemen in Parijs.

Ik hoorde het op de radio, hoe de piepjonge landgenoot van Roglic Pogacar tijdens de tijdrit genadeloos uithaalde.

Nu we op de day after zitten wordt alles wat duidelijker: we gingen er iets te eenvoudig vanuit dat Roglic dit over de streep kon trekken. Zijn ploeg – onze ploeg – Jumbo Visma had letterlijk 30% van de tijd aan kop gereden en Roglic keurig volgens US Postal, Sky en INEOS model afgeleverd, hoog op de berg. Daar had Roglic niet verloren. Maar hij won tegelijkertijd ook nergens écht overtuigend. Het verschil met voorgenoemde ploegen was toch altijd dat een Armstrong, Thomas of Froome een allesbeslissende solo in de benen hadden waarbij ze alle concurrentie in 1 klap declasseerden. Dat gebeurde bij Roglic niet. Sterker nog: Pogacar bleef zonder eigen team keurig in z’n wiel hangen.

En zo bleef het beeld hangen dat Jumbo toch iets te comfortabel was omgegaan met de winst. Geen allesbeslissende demarages in de beslissende cols. Je directe concurent in de eerste week laten terugkeren nadat hij in een waaier was beland. Iets te berekenend gereden. Miscshien wel iets te vroeg gepiekt. Hoe dan ook: de prestatie van Pogacar mocht er ook zijn, want als je zoveel verschil (1.20) op wereldkampioen tijdrijden Dumoulin weet te maken dan verdien je die tourwinst ook ten volle.

Social media is geen publiek web waar alles maar kan- en mag

Jaren geleden waarschuwde Internet oprichter & pioneer Tim Berners Lee al voor een ongekende verschraling van het wereldwijde web, een uitvinding die hij met wat MIT collega’s in 1989 deed.

Reden van die verschraling? De dominantie van de grote 4: Google, Apple, Facebook en Amazon.

Inmiddels is de situatie er bepaald niet veel beter op geworden want ook Microsoft heeft zich met een hele berg clouddiensten en ontwikkeltools gemeld als machtige speler.

De meest in het oog springende uiting hiervan was het Russische trollenleger dat in in 2016 via Facebook Trump aan de macht hielp.

Nu, ruim 4 jaar later liggen we aan het aandachts-infuus van Facebook dat ons min of meer succesvol verslaafd heeft gemaakt aan zijn producten en diensten. Voor een deel van weldenkend Nederland is de Facebook Wall waarschijnlijk ook synoniem aan ‘het Internet’.

Toen Facebook daarom vorige week besloot om karikaturen van zwarte piet te gaan weren waren een heleboel mensen boos. ,,De vrijheid van meningsuiting!” riepen ze in koor.

Hiermee leken ze zich niet te beseffen dat ze slechts gasten zijn op een platform. Een platform dat volledig naar eigen believen kan kiezen of ze jou een stem – of zelfs megafoon – geven.

Zelfde geldt ook voor Maurice de Hond, die om onduidelijke redenen van LinkedIN werd geweerd. Zijn 20.000 ‘volgers’ hadden zo geen toegang meer tot zijn informatie. Moord & brand.

Zelfs uitstekende journalisten trappen in deze framing: het uitsluiten van Maurice de Hond zou niet de taak mogen zijn van LinkedIN?

Alle grote media-platformen die user-generated content bevatten worden gemodereerd. Soms streng, soms nauwelijks. Deze bedrijven reageren op vlaggetjes van andere gebruikers die content markeren als ‘niet gepast’ maar ook via algortimes die berekenen of het bericht in strijd is met de richtlijnen.

Vaak is dat allemaal nog zo problematisch, wanneer je het gebruikt zoals het ontworpen is: om foto’s en video’s te delen van je vrienden, of kattenfilmpjes. Maar de afgelopen jaren hebben heel veel gebruikers het platform ook voor hele andere doelen ingezet, bijvoorbeeld om actie te voeren. Tegen Corona, 5G of zwarte piet. Social media blijkt een uitstekende manier te zijn om gelijkgestemden te vinden. Dit nodigt ook weer uit om met steeds extremere theorieen te komen, want deze vinden gretig aftrek op die platformen. Met als gevolg dat de sociale kanalen de touwtjes weer sterker in handen nemen, en – zoals Facebook – uiteindelijk de regels aanpassen rondom zwarte piet, of zoals recent Twitter deed met #fakenieuws vanaf het Twitteraccount van Trump.

De oplossing is vrij simpel: als je zeker wil weten dat jouw content niet op wat voor manier dan ook geredigeerd, ge-mute of verbannen wordt dan is het nog altijd het beste om zelf iets te bouwen/hosten. Een eigen blog bijvoorbeeld. (trouwens, zoiets hoeft absoluut niet duur te zijn, bij bijvoorbeeld Versio heb je al een eigen domein + hosting voor €0,49,- per maand)

Dat klinkt allemaal nogal omslachtig en gedoeïg, maar op deze manier verzeker je jezelf er van dat je onbeperkt al je gedachten en gevoelens zonder enige limitaties kunt spuien. Je kunt vervolgens alle socials inzetten om deze gedachten verder te verspreiden.

Hierdoor krijgen we ook weer een diverser web, een web dat niet gedomineerd wordt door enkele grote partijen die aan de hand van algoritmen bepalen of jouw content gelezen moet worden (of juist niet). Een e-mail nieuwsbrief komt bij iedere ontvanger aan in z’n inbox: een Facebook post bereikt gemiddeld nog maar een paar procent van je opgebouwde volgers